من که به روي خودم نمي آورم, گاهي به جاي همه ي تنهايي ها لبخند تلخي مي زنم که مثلاْ‌ خدا هست و...

لابد اتفاقي خواهد افتاد... انگار نه انگار که اتفاقها سالهاست که فريبت داده اند انگار نه انگار که ترانه

هاي «دوستت دارم», تنها لبخندي گذرا شده است بر دهان کساني که مي خواهند چيز هاي ديگري بشنوند.

همان بهتر که خودت را به کوچه ي روزهاي نيامده بزني ثانيه ها را تا انتهاي تنهايي بشمري و به خواب

عميق دوست داشتن بروي

سکوت شب را شکستم و دوباره بیاد آوردم ٬ یادم میاید

ان هنگامه ی صبح :  یک آسمان آبی که نمی دانم چرا

یک ستاره هم ناظرش نبود ... قسم خوردم که هیچگاه

به تو فکر نکنم ...

می بینی چقدر سریع و زود قولم را فراموش کردم !

میدانم تو اکنون در کلبه ای کوچک وگرم آرام خفته ای و

فراموش کرده ای که من زمانی ٬ تکیه گاه کوچکی بودم

برای قلبی بزرگ...

یادت می آید آن لحظه ی شوم که چگونه قلب کوچکم را

به کناری واپس زدی...

راستی آن هنگام چه در فکرت گذشت که عشق گمشده

ات را ٬ همان که میگفتی روزگار هدیه ای زیباتر از آن را

به هیچ بنده ای عطا نکرد٬ برای همیشه دورانداختی ...

یادت می آید آن هنگام را که در کنار هم بودیم

به هم قول داده بودیم که هرگاه موضوعی کوچک

سبب آزارمان شد جیرجیرکها که خواندند ٬ ما  هم آوا با

آنها فراموش کنیم هرچه که نامش کینه است هرچه که

نامش دلتنگی است ... هرچه که نامش غم است...

می بینی ؟ امشب جیرجیرکها به پیشم آمده اند و

میخواهند هم نوا شوم با آنها ...اما اینبار میخواهم هم آوا

با جیرجیرکها بخوانم و فراموش کنم هرچه که نامش:

............................عشق......است...!

ماف۱۲۸ 

وقتی ماهیهای توی حوض فیروزه

 خوابای دریایی میبینن

وقتی کبوترای بی آب ودونه توی ایوون خونه

پی یک آشیون دیگه پر میکشن

وقتی گلای قالی کهنه توی خونه

بهارو تو خواب به یادم میارن

وقتی چشمهای یکی توی حوض پر آب میشه

 نگام توی آیینه لرزون و بی تاب میشه

اونوقت میگم خدایا بگو آخرش چی میشه

دیگه مثل همیشه

 صفا و مهربونی توی هیچ دیاری پیدانمیشه

دیگه توی حوضای فیروزه ای

 ماهیهای قرمز خال خالی

 توی خونه ها پیدانمیشه

گلای شاعباسی و خطهای اسلیمی

روی بهار هیچ قالیی طراحی نمیشه

آخه میگن اینجا هیچ دلی دریایی نمیشه

رو دیوار خونه ها دیگه نقاشی نمیشه

اینجا فقط اشکه که روی گونه ها پیدا میشه

قلبای عاشق که با یک دنیا غم و غصه

بیصدا شکسته میشه

چه زيباست كوير

آنگاه كه چشمانش انتهايش را مي شمارد

و چه سرسبز است

آنگاه كه مقدم قدوم بهار مي شود

و چه دلگير است كوير

آنگاه كه سرداب باران نقره فامش است

و چه مي بالد به خود خاك پريشانش،

آنگاه كه سجاده خضوع كبير مي شود

و آن هنگام است كه

غريب در غربت غريب، قريب مي شود

آري، نيم نگاه او چشمان جهان را شرمسار مي كند

و شرمندگي سيل ندامت مي شود براي تنهاييش

نمی دانم چه می خواهم بگویم

زبانم در دهانم، باز، بسته ست

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم، شکسته ست

نمی دانم چه می خواهم بگویم...

 غمی در استخوانم می گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می سوزدم، گه می نوازد

پریشان سایه ای آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود گیج و گمراه

چو روح خواب گردی مات و مدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه ام دردیست خونبار

که همچون گریه می گیرد گلویم

غمی آشفته، دردی گریه آلود